Το έθιμο του δωρητή υπάρχει από παλιά.
Οταν κανείς ξενιτευτεί και αποχτήσει φράγκα,
έρχεται πίσω στο νησί, μας πιάνει στα φιλιά
και έχει τώρα νέο στιλ πλουσιοτάτου μάγκα.
Και αφού φέρει μερσεντές, με ξένους αριθμούς,
το βήμα το επόμενο να έρθει δεν θ’ αργήσει!
Έτσι με δάκρυα χαράς και ευτυχείς λυγμούς
αποφασίζει στο χωριό χρήματα να δωρίσει.
Ο άλλος πάλι σκέπτεται κάπως πιο πραχτικά:
“Τι θέλει το πλακόστρωτο τον τόπο να βρωμίζει;”
Κι έτσι αυτός ως δωρεά προσφέρει, τελικά,
ένα τσιμεντοστρώσιμο κι η πλάκα τον θυμίζει.
Ο τρίτος στήνει από δω και από κει σκαλιά,
ο άλλος τα ψηφιδωτά τα στρώνει μαρμαρίνες,
άλλος στασίδια δώρισε κι έβγαλε τα παλιά
κι οι πλάκες με τα ονόματα ποζάρουν για βιτρίνες.
Κάποιος δε άλλος δωρητής από τη ξενιτιά
υπόστεγο ανέγειρε στον Άγιο Αντρέα,
και την Αχάτα ομόρφυνε - για ρίχτε μια ματιά!…
ΥΠΕΡΟΧΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ! ΑΝΘΕΚΤΙΚΗ! ΩΡΑΙΑ!
Μα το ΄χω πάρει απόφαση και δεν μετανοώ:
Αν χρήματα πολλά ποτέ τύχει και αποχτήσω,
σας το δηλώνω υπεύθυνα, κι αυτό το εννοώ,
ότι θα κάνω δωρεά παιδιά να το γκρεμίσω!.
Και πλάκα αναμνηστική θα πω στο μαρμαρά
να βάλει πάνω στου Αγιού το δροσερό πεζούλι,
να γράφει: “Τα εκτρώματα κείνα τα φοβερά
πλέον κατεδαφίστηκαν από το Γεργατσούλη!”
Από το βιβλίο μου “Τραγουδώντας και Σατιρίζοντας την Κάρπαθο” που κυκλοφόρησε το 1997, αλλά σήμερα έχει εξαντληθεί.
Αποτέλεσμα της κακής κατασκευής του υποστέγου του Αγίου, ήταν να κατεδαφιστεί με δωρεά άλλου συμπατριώτη μας, ενώ οι παραπάνω στοίχοι έμειναν για να το θυμίζουν. Η μοίρα του Αγίου Ανδρέα είναι να περάσει ακόμη πολλές περιπέτειες…
Υ.Γ. Παρακαλώ όσους θέλουν να δανειστούν το ποίημα αυτό να μην ξεχάσουν να αναφέρουν το συγγραφέα, το ιστολόγιο του και τον δικτυακό κόμβο που το φιλοξενεί.
