aperi.karpathos.net

Από δίσκο που κυκλοφόρησε στο τέλος της δεκαετίας του ‘60. Παίζει λύρα ο Ι. Γεργατσούλλης, παίζει λαούτο και τραγουδά ο γέρος Υψηλός. Το θέμα η ξενητιά που εκείνη την εποχή αποδεκάτιζε τον πληθυσμό της Καρπάθου:

Κάρπαθος έχεις ομορφιές και μαγεμένα μέρη,
μα έμειναν και σε χαίρουτε, μόνο οι γρές κι οι γέροι

Πόσες μανούλες και παιδιά, πόσες κοπέλλες κλαίνε,
και στη παντέρμη ξενητιά, χίλιες κατάρες λένε.

Ανάθεμα σε ξενητιά, παμπέσα και πλανεύτρα,
εσύ είσαι τω(ν) παλληκαριών, και της χαράς μας κλεύτρα.

ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ

«Ή τσιγάρο ή υγεία,
διάλεξε λοιπόν τι θέλεις!».
«Το τσιγάρο!» απαντάω,
κι υπογράφω: «Ο Βαγγέλης!».

Σαν ανοίγω το πακέτο
για να πιάσω το τσιγάρο,
θαρρώ, είμαι σε καράβι
κι όπου να ‘ναι θα σαλπάρω!

Πώς μ’ αρέσει το τσιγάρο
το πρωί σαν σηκωθώ!
Λες φιλάω με μανία
τη μικρούλα που ποθώ!

Τι ωραίος ο καπνός μου
μες στης  δύσης τα στολίδια,
σαν περνούν οι ηλιαχτίδες
του καπνού τα δαχτυλίδια.

Το γουστάρω το τσιγάρο,
όταν έρχεται το βράδυ!
Σαν αστέρι μοιάζει η καύτρα
μες στης νύχτας το σκοτάδι!

Το τσιγάρο, το τσιγάρο!
Είναι όλη η ζωή μου.
Και μεθαύριο στο γιο μου
θε να  δώσω προσταγή μου:

Όταν κάποτε πεθάνω,
όχι κλάψα και μουρμούρα,
μα στο τάφο μου να βάλει
δυο τσιγάρα και δυο πούρα !

Κάρπαθος όπου κάθ’ εχθρός,δική του σε τραβάει,
Κάρπαθος κόρη που φοράς,ακόμα το καβάι.

Που σε θελήσαν πειρατές,και Τούρκοι κι Ιταλιάνοι,
μάνα, γυναίκα, που έκλαψες,επάνω στο λιμάνι.

Κάρπαθος που τη γνώρισες,της ξενιτιάς τη μοίρα,
κόρη που κλαις και που γελάς,μονάχα με τη λύρα!

Που παίζεις τη τσαμπούνα σου,ενάντια τ’ ανέμου
και που φωνάζεις: «Ξενιτιά,πουν τα παιδιά μου; Πε μου!»

Που βγαίνει το χαμόγελο,παρά τα χίλια άχου,
σαν πεύκο που πετάγεται,απ’ τη σχισμή του βράχου!

4/5/2006

Οι αδελφές Βενετία και Ευδοξία Λαμπρινού πρόσφατα απέκτησαν το πτυχίο της Φαρμακευτικής και ανέλαβαν το φαρμακείο του πατέρα τους Μιχ. Λαμπρινού στα Πηγάδια. Τους ευχόμαστε καλή σταδιοδρομία!

Ακολουθούν μαντινάδες που έγραψε με αυτή την ευκαιρία η Μαρίκα Ι. Γεργατσούλλη.

Ώρα καλή στον αγιασμό, του νέου φαρμακείου,
που ανοίγει μεγαλοπρεπώς, μία Φεβρουαρίου.

Έντονα συναισθήματα, νοιώνουμε τέτοιες ώρες,
που τώρα συνεργάζεται, πατέρας με τις κόρες.

Πολλά συγχαρητήρια, στις δίδυμες αξίζουν,
τόλμησαν και κατάφεραν, τ’ όνομα να τιμήσουν.

Σχεδόν το ακατόρθωτο, πετύχανε οι κόρες,
με γλώσσα που δε γνώριζαν, σ’ άγνωστες ξένες χώρες.

Με δύο πτυχία γύρισαν, χαρά να μας γεμίσουν,
τω Λαμπρινών παράδοση, κι’ οι δυό ν’ ακολουθήσουν.

Με δύο καρφιά που ‘ταν χρυσά, κρεμάσανε στο τοίχο,
να συμβολίσουν το “μπορώ” σα θέλω να πετύχω.

Αν έχει μάτια η ψυχή, και αισθήματα να νιώνει,
ο πάππους σας ο Λαμπρινός, τώρα θα καμαρώνει.

Και το παλιό παράπονο, που το’ χει πια ξεχάσει,
δυό κόρες άνδρες στάθησαν, και θα ‘χει ησυχάσει.

Σας εύχομαι χρυσές δουλειές, με όλη τη καρδιά μου,
τώρα σας έχω πιό κοντά, μέσα στη γειτονιά μου.

Θέλω να με πιστέψετε, πετώ ‘πό τη χαρά μου,
τη λύπη σας ή τη χαρά, την νιώθω σα δικιά μου.

Σ’ αυτές τις μαντινάδες μου, και πάλι θα προσθέσω,
Άννα και Μιχαλάκη μου, για να σας επαινέσω.

Έσαστε αξιέπαινοι, οι κόρες να σπουδάσουν,
μα τώρα ησυχάσετε και θα σας ξεκουράσουν.

Με του θεού τη δύναμη, και τη προσπάθειά σας,
δώσατε τα εφόδια, στα δίδυμα παιδιά σας.

Τώρα θα καμαρώνετε κ’ οι δυό με περηφάνια,
σε χώρο μεγαλύτερο, με νιάτα και ζωντάνια.

Μαρίκα Ι. Γεργατσούλλη.

Ο Σύλλογος “Ομόνοια”, ήρθε στο σπιτικό σας,
να σας θυμίσει το νησί και τ’ όμορφο χωριό σας.

Δυό φίλοι σε μια γειτονιά, τρείς συγγενείς στην άλλη,
μας περιμένουν στο χωριό, να ξαναπάμε πάλι.

Μα όσο βρισκόμαστε εδώ, ας σφίξουμε το χέρι,
κι’ ας κάνουμε το Σύλλογο, ένα μικρό Απέρι.

Το θείο Βρέφος να γενεί, σκέπη και βοηθός σας,
και να βλογεί κάθε στιγμή, τ’ όμορφο σπιτικό σας.

Και μια αχτίνα φωτεινή, του μαγικού Του άστρου,
σ’ όλους να δείχνει το χωριό, στους πρόποδες του ΚΑΣΤΡΟΥ.